March 25, 2026 l Pilipino Mirror
Ang Payat na Kabataan
Kung babalikan ko ang huling bahagi ng dekada ’70, ang buhay ko noon ay puno ng galaw: laro rito, takbo roon, at kain nang kain. Pero kahit malakas akong kumain, nanatili akong payat at bansot. Noong nagtapos ako ng high school, hindi man lang ako umabot sa 5’2”. Marahil ito ang nagtulak sa akin na pasukin ang iba’t ibang sports gaya ng basketball, tennis, badminton, karate, ping-pong, soccer, at baseball. Noong mga panahong iyon, hindi lang basta hobby ang sports; bahagi ito ng aming curriculum para ihanda kami sa mga inter-school tournament. Ito ang panahon na ang puhunan mo lang para maging malusog ay lakas ng loob at tyagang pumunta sa court.
Ang Golf at ang Sigawan sa Gallera
Pagpasok ko ng high school, mas tumindi ang hilig ko sa golf. Naging suki ako ng mga Junior Golf tournament sa Davao City at sa buong Mindanao. Ang routine ko noon: lalakad ako mula sa Ateneo de Davao hanggang sa Davao City Golf Club para lang makapalo. Kakaiba ang character ng golf course na iyon dahil katabi nito ang La Suerte Gallera. Isipin ninyo, habang seryoso kang nag-a-aim para sa isang mahalagang putt, biglang may uugong na malakas na hiyawan mula sa mga sabungero. Sa amin noon, ang ingay ng sabungan ay bahagi na ng “hazards” ng laro, parang bunker, puno, o madamong lupa na kailangang lampasan. Kahit hanggang college sa UPLB (BS Agriculture), nanatili akong payat. Sa tangkad na 174 cm, wala pang 60 kilos ang timbang ko. Bagama’t muntik na akong lumipat sa UP Diliman noong 1984 nang kunin ako ng tito ko na si Director Bhen Cervantes para sa mga dula ng UP Theater Society, mas pinili kong manatili sa Los Baños. Doon, naging tunay akong “Walking Scholar ng Bayan” dahil sa lawak ng campus. Ang soccer field ang naging practice range ko, at ang weight training ko naman ay ang 3-6 units ng Physical Education. Dito ko natutunan na ang pagbubuhat ay hindi lang para sa porma, kundi para sa stability ng katawan.
Corporate Slave at ang Pagbigat ng Timbang
Nagsimula akong magtrabaho noong 1988 sa edad na 21. Bumalik ako sa golf at mabilis na nakuha ang 8-handicap sa Lanang Golf and Country Club. Maraming nagreklamo bakit laging ako ang nananalo, pero hindi nila nakita ang disiplina ko: 500 bola ang pinapalo ko araw-araw. Noon, 20 pesos lang ang bayad ko sa ball boy para sa isang oras na practice. Ngunit nagbago ang lahat nang lumipat ako sa Maynila at pumasok sa banking. Naging “corporate slave” ako—alas-6:30 pa lang ng umaga ay nasa kalsada na, at alas-9 na ng gabi nakakauwi. Ang golf ay naging paraan na lang ng networking. Mas inaabangan ko pa ang mga raffle prizes sa tournaments—mga appliances na malaking tulong sa pamilya at pampalubag-loob sa asawang naghihintay sa bahay. Pagdating ko ng 40, umabot na ako sa 80 kilos. Ang dating payat na bata sa Davao, naging mabigat na ehekutibo.
Ang “Matipid” na Daan sa Kalusugan
Dito ko napagtanto: hindi kailangan ng mamahaling gym membership para maging fit. Bumili ako ng sariling weights para makapag-workout sa bahay at makatipid sa oras at membership fees. Sinubukan ko ring mag-jogging, pero sa edad na 50, sumuko ang tuhod ko. Ngayon, binago ko ang diskarte. Gumagamit ako ng knee protection bands at tumatakbo na lang ng maikling distansya—mga 50 paces lang—para makuha ang “running high” nang hindi napupwersa ang mga kasukasuan. Noong 2014, nadiskubre ko ang High-Intensity Interval Training (HIIT). Ito ang pinaka-matipid na ehersisyo dahil libre itong mapapanood sa YouTube (gaya ng channel nina Juice and Toya). Sa loob ng 30 hanggang 60 minuto, bugbog ang katawan mo sa pawis pero napakasarap ng pakiramdam pagkatapos.
Ang Disiplina ng Fasting
Nang umabot ako sa 92 kilos sa huling bahagi ng aking 40s, alam kong kailangan nang bawasan ang kinakain. Noong 2015, sinimulan ko ang Intermittent Fasting (IF). Mula sa isang kain sa isang araw (OMAD) hanggang sa tatlong araw na fasting, ginamit ko ang mga libreng apps gaya ng MyFitnessPal para bantayan ang aking calories.
Ngayong 2026, ang goal ko ay mapababa ang timbang ko mula 84 kilos hanggang 75 kilos. Sa tulong ng paglalakad (na ayon sa aking smartwatch ay umaabot ng 14,000 hanggang 16,000 steps kada laro ng golf) at HIIT, nararamdaman ko ang pagbabalik ng aking lakas.
Konklusyon: Ang Kalusugan ay Disiplina, Hindi Gastos
Ang pagpapanatili ng “sound mind and body” ay hindi kailangang maging mahal. Ang pinakamabisang paraan ay madalas na libre:
1. Paglalakad: Pinakasimpleng galaw ng tao.
2. HIIT: Todo-hataw na ehersisyo na walang bayad.
3. Fasting: Disiplina sa pagkain na makakatipid pa sa bulsa.
4. Stretching: Pag-uunat pagkagising para gumanda ang sirkulasyon ng dugo.
Madalas nating iniisip na kailangang “bumili” ng kalusugan. Ang totoo, kailangan lang nating “gawin” ang trabaho.
Mag-ehersisyo sa bahay, maglakad nang higit pa, at matutong tumanggi sa sobrang pagkain. Pasasalamatan ka ng iyong katawan—at ng iyong pitaka.
***The views expressed herein are his own and do not necessarily reflect the opinion of his office as well as FINEX. For comments, email carlosrheal@yahoo.com. Photo is from Pinterest.